Rolex
Een Rolex is het luxe horloge dat gebouwd is als een tank. Twee historische innovaties zijn nog altijd kenmerkend voor het merk: een hermetisch gesloten kast en een rotor die op de zwaartekracht meedraait. Allebei van Rolex.
Servicebeurt en reparatie van je Rolex
Vintage Rolex komt geregeld binnen, en niet alleen de bekende automaten. Er lagen hier onder meer een Datejust, damesmodellen en antieke handopwinders op de bank, met uurwerken als het kaliber 1530, 2030 en 3035.
Meestal is het een servicebeurt. Het uurwerk gaat helemaal uit elkaar, wordt gereinigd, gesmeerd en afgesteld, en de kast krijgt nieuwe pakkingen.
Alles gebeurt in het atelier in Weesp; er gaat niets naar een servicecentrum. Eerst gaat het horloge open en krijg je een prijsopgave per mail, en er wordt niets gedaan waar je geen akkoord op hebt gegeven. Op een servicebeurt zit twee jaar garantie.
Geschiedenis
Anders dan je wellicht zou verwachten is Rolex begonnen in Londen, niet in Zwitserland. In 1905 richtten Hans Wilsdorf en zijn zwager Alfred Davis het bedrijf Wilsdorf and Davis op. Ze importeerden Zwitserse uurwerken en lieten er in Engeland kasten omheen maken; de horloges gingen naar juweliers, die er hun eigen naam op zetten.
De naam Rolex kwam pas in 1908, en Wilsdorf koos hem met zorg: kort genoeg om op een wijzerplaat te passen en in elke taal makkelijk uit te spreken. Hij vond bovendien dat het klonk als een horloge dat wordt opgewonden. In 1919 verhuisde hij het bedrijf naar Genève, vooral door de Britse belastingen op luxe-import en de heffingen op goud en zilver.
Met de introductie van de Oyster in 1926 loste hij een probleem op dat toen elk horloge had: stof en vocht die onder de wijzerplaat en langs de kroon naar binnen kropen. De Oyster, met een hermetisch gesloten kast, werd vooral bekend toen de Britse zwemster Mercedes Gleitze in 1927 het Kanaal overzwom met een Oyster om haar hals.
In 1931 volgde de tweede innovatie: de Perpetual-rotor, een halfrond schijd die vrij meedraait op de zwaartekracht. Daarmee werd het automatische horloge pas echt bruikbaar, en werd de Oyster de Oyster Perpetual.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog stuurde Wilsdorf horloges naar geallieerde krijgsgevangenen; via het Rode Kruis kregen ruim drieduizend Britse officieren er een, te betalen na de oorlog. Toen Rolex in 1947 om betaling vroeg, hadden er vierhonderd betaald.
Na de dood van zijn vrouw bracht Wilsdorf al zijn aandelen onder in een stichting, en sinds zijn overlijden in 1960 is het die stichting die Rolex bezit en bestuurt. Er worden elk jaar meet dan een miljoen Rolex horloges gemaakt.